Πώς το τραπέζι μπορεί να γίνει το πιο κοινωνικό μέρος του σπιτιού σου

Ξέρεις τι είναι φοβερό; Να γελάς με την οικογένειά σου ή τους φίλους σου χωρίς να κοιτάτε όλοι το κινητό. Ή να περνάς μια βραδιά με φίλους χωρίς να λέτε απλά “Τι κάνουμε σήμερα; Πάμε για ποτό;”. Ε, τα μοντέρνα επιτραπέζια κάνουν ακριβώς αυτό: σε φέρνουν πιο κοντά με τους ανθρώπους σου, χωρίς WiFi, χωρίς ειδοποιήσεις, χωρίς scrollάρισμα.

Αλλά ας τα πάρουμε τα πράγματα από την αρχή και ας μιλήσουμε όχι γενικά για επιτραπέζια αλλά για τα “μοντέρνα επιτραπέζια”.

Όπως κατάλαβες λοιπόν δεν αναφέρομαι στη Μονόπολη, στο Cluedo, στον Γκρινιάρη ή στο Φιδάκι (δεν έχω τίποτα απολύτως με δαύτα αλλά μήπως, λέω μήπως να το πηγαίναμε ένα level παραπάνω; Μήπως να δίναμε την ευκαιρία και σε παιχνίδια πιο “έξυπνα”, με πιο ωραίο art, πιο διασκεδαστικά και κυρίως, σε παιχνίδια που να βάζουν στη θέση του παίκτη ακόμα και τη γιαγιά και τον παππού; Ξεκινήστε όλοι μαζί μια παρτίδα. ΤΩΡΑ !

Και έρχεσαι και με ρωτάς : « Γιατί να παίζω επιτραπέζια; Παιχνίδια είναι απλά.» Εγώ όμως θα σου πω πως:

• Είναι η τέλεια αφορμή για να μαζευτεί η οικογένεια στο τραπέζι (και όχι για φαγητό αυτή τη φορά ή μπορεί να γίνει και συνδυαστικά)

• Τα επιτραπέζια σε κάνουν να σκέφτεσαι, να γελάς, να συνεργάζεσαι.

• Το επιτραπέζιο σου δίνει την ευκαιρία να αφήσεις στην άκρη για λίγο το κινητό και να δώσεις όλη σου την προσοχή σε κάτι άλλο.

• Επιστρατεύεις μέσω αυτού τη στρατηγική σου, τη δημιουργικότητά σου ακόμα και την ενσυναίσθησή σου.

Υπάρχουν τόσα πολλά επιτραπέζια για να επιλέξεις. Τόσες πολλές κατηγορίες:

• Οικογενειακά επιτραπέζια με απλούς κανόνες, κατανοητούς. Ιδανικά για να μαζέψεις οικογένεια και φίλους γύρω από ένα τραπέζι. Χωρίς πολλές πολλές εξηγήσεις. Διασκεδαστικά, των οποίων η κάθε παρτίδα είναι διαφορετική ! (στανταράκι αυτό)

• Στρατηγικής: Για όσους αγαπούν τη σκέψη, για εκείνους που θέλουν ν’ ακονίσουν το μυαλουδάκι λίιιιγο παραπάνω. Σου αρέσει να φτιάχνεις στο μυαλό σου σχέδια για το πώς θα κινηθείς; Πώς θα διαχειριστείς τους πόρους σου; Σου αρέσει ο ανταγωνισμός;; Μην το σκέφτεσαι καθόλου. Τσίμπησε ένα Ark Nova πχ και απόλαυσε την παρτίδα.

• Συνεργατικά παιχνίδια: Όλοι εναντίον του παιχνιδιού. Πώς σου ακούγεται;; Όλοι μαζί σαν μια ομάδα που μοιράζεται πληροφορίες, παίρνει αποφάσεις για να φτάσει σε έναν κοινό στόχο (ή θα νικήσετε ή θα χάσετε)

• Αν τώρα θέλεις να συνδυάζει αυτό το “μαζί” αλλά και ο “καθένας για την πάρτη του” ε τότε πας σε κάτι άλλο. Σε ένα ημι-συνεργατικό παιχνίδι. Εδώ τι γίνεται.. Ναι μεν ξεκινούν όλοι σαν ομάδα αλλά στο τέλος κάποιος θα το γυρίσει υπέρ του…

• Παιχνίδια πολέμου & ιστορικά επιτραπέζια: Τελείως άλλη φάση, πιο “σοβαρή”. Τα ιστορικά παιχνίδια αναπαριστούν ιστορικές μάχες και κατακτήσεις δίνοντας έμφαση μεγάλη στη στρατηγική, στη λεπτομέρεια αλλά και στο immersion.

• Αφηρημένης Στρατηγικής: Παιχνίδια με βάθος. Κάτι σαν το σκάκι. Δεν βασίζονται σε μια θεματική ιστορία, αλλά στο καθαρό, στρατηγικό μυαλό.

• Καρτοπαίχνιδα: Φιλεράκια ή και όχι. Από 15λεπτα δηλαδή παιχνίδια μέχρι πιο σύνθετα, deck-building που μπορεί να πάρουν και ώρα ε;

• Miniature Games: Παιχνίδια με μινιατούρες που φέρνουν τον κόσμο του παιχνιδιού ζωντανά στο τραπέζι. Από μάχες σε φανταστικά σύμπαντα όπως το The Witcher, μέχρι sci-fi αποστολές και dungeon crawlers. Σου προσφέρουν πλούσιο gameplay, κινηματογραφική εμπειρία και φιγούρες που δεν θες να βάλεις πίσω στο κουτί. Αντιθέτως θέλεις να ριχτείς στο βάψιμό τους κι έτσι να τις “απογειώσεις” εμφανισιακά.

• Και φυσικά δεν ξεχνάμε τα party games. Ε πώς να μην τα αναφέρω αφού πρόκειται για τα πιο “κοινωνικά” παιχνίδια. Ό,τι πρέπει για μεγάλες παρέες, φωνές, μπινελίκια, κακαριστά γέλια… Εγγυημένη διασκέδαση!

Όπως διαπιστώνεις λοιπόν κι εσύ, τα επιτραπέζια δεν είναι πλέον “παιδικά”. Φυσικά, υπάρχουν και παιχνίδια για τις πιο μικρές ηλικίες. Αλλά το παιχνίδι στις μέρες μας έχει πάει σε άλλη διάσταση. Δε γινόταν, με τόση εξέλιξη σε όλα, να μείνει στάσιμο αυτό. Και δεν μιλάμε απλώς για διασκέδαση. Μιλάμε για κουλτούρα, για έναν τρόπο να συνδεόμαστε, να γελάμε, να αφήνουμε πίσω την οθόνη και να κοιτάμε ο ένας τον άλλον στα μάτια. Μιλάμε για ποιοτικό χρόνο. Με γέλια. Με πειράγματα. Με εκείνο το «μία τελευταία παρτίδα» που όμως ποτέ δεν είναι η τελευταία.

Να γελάς, να παίζεις, να συνδέεσαι…

Κατερίνα Ζαφειράκη